Przetrwanie to podstawa w rodzinie z problemem alkoholowym. Nikt nie chce być krzywdzony. Nikt nie chce być nie kochany. Dzieci robią dużo, żeby rodzice je kochali. Nie rozumieją, że rodzice je kochają, ale czasem nie potrafią poradzić sobie ze sobą i dlatego nie wiedzą, jak zaopiekować się dziećmi. To ich oczywiście nie tłumaczy, ale sam fakt stania się rodzicem w chwili narodzin dziecka nie powoduje, że traumy znikają, a człowiek doznaje Katharsis i już jest super rodzicem. Może ktoś coś takiego przeżył. Ja osobiście nie. U mnie zadziałała ciężka praca nad sobą.
Dzieci są mądre i spostrzegawcze. Ja będąc mała szybko nauczyłam się radzić sobie z tym całym bałaganem na swój sposób. Byłam nawet czasami z siebie dumna, że moim zachowaniem np. nie zdenerwowałam mamy albo sprawiłam, że przestała płakać i poszła spać.
Nieświadomie przyjmowałam i grałam role nieadekwatne do mojego wieku.
O czterech typach ról, charakterystycznych dla dzieci z rodzin alkoholowych dowiedziałam się bardzo późno. W sumie byłam już dorosła, gdy w Internecie zaczęłam o tym czytać. Po raz pierwszy, role te, wyróżniła Sharon Wegscheider.
Są to role: bohatera rodzinnego, kozła ofiarnego, zagubionego dziecka i maskotki.
Ja byłam każdym z nich. Maski i role zmieniały się w zależności od nastroju i sytuacji, która panowała w domu. Najgorsze, że niektóre zachowania zostały mi do dziś. Tak ciężko to z siebie wykorzenić. Jestem tego zdania, że nawyki budowane pod wpływem ogromnego lęku i strachu wrastają w nas bardzo głęboko. Nasza rodzina wyglądała tak, że tata pracował za granicą. Bywał w domu przez weekend raz na parę miesięcy. Mój brat jest ode mnie dużo starszy i szybko wyprowadził się z domu. Z problemami i pijącą mamą zostałam ja, sama.
#dda#rodzinadysfuncyjna#wwo#trauma#psychika#emocje#relacje#pomóżsobie#ocalićsiebie#ocalicsiebie#dzieciństwo#dziecinstwo#zdrowiepsychiczne#rozmowy#przemyślenia#depresja#problemy
